Ik ben op weg naar de populieren die langs het Lokkerven staan. Plots stokt mijn adem bijna in mijn keel van spanning. Vanaf het pad vliegt een rode libel op. Als ik hem door mijn kijker heb gevonden, zoek ik de zwarte pootjes en de zwarte lengtestreepjes op, de twee achterste segmenten van het bloedrode achterlijf. Inderdaad het is een mannetje van de bloedrode heidelibel.
Hij is van een ongekende schoonheid. Ik slaak een zucht van verlichting en genot. Op het moment dat ik al dat rood vol en scherp in beeld heb vliegt hij plots weg. Enkele tellen later zet hij zich neer op mijn schouder. Dit is een geweldig kleurrijke verrassing en ik durf nauwelijks te bewegen. Even later staan we oog in oog. Zijn ogen zijn in rood, de mijne in blauw, hemelsblauw en avondrood.
Z’n rode kopje draait naar alle kanten, soms heb ik het idee dat hij me heel nieuwsgierig aankijkt met al die duizenden rood gekleurde lensjes. Het is een heel spannend en mooi gebeuren, soms ook heel ontspannend en vertrouwelijk. Het is nauwelijks te geloven dat er zulke frêle wezentjes bestaan. Ik ben er van overtuigd dat hij me vertrouwt en het lijkt erop dat we elkaar al langer kennen.


dinsdag 17 november 2026