Heidevelden zijn zo’n 5000 jaar geleden ontstaan. De mensen van toen hielden hun leven, als trekkende en jagende mens voor gezien en vestigden zich in de buurt van beekdalen. De toenmalige beken leverden water, vis en vruchtbare gronden. Op de drogere gronden bevonden zich de eikenberkenbossen. Nadat de mensen in het landschap op de hogere gronden, donken genaamd, hun nederzettingen hadden gebouwd, gingen zij op zoek naar ruimte om akkers te maken om voedsel te verbouwen.
Delen van de eikenberkenbossen werden gekapt of in brand gestoken. De as bevatte voedingsstoffen en maakte de nieuwe akkers vruchtbaar. Op het moment dat de akkers onvoldoende voedsel opleverden, kapten de bewoners een nieuw stuk bos en werd dat als akker in gebruik genomen. Op de in de steek gelaten akkers ontstond een begroeiing met struikheide.
De komst van schaapskuddes leverde naast vlees, wol en botten ook mest op. Schapen graasden op de heide. In de schaapskooien werd, als strooisel, gemaaide heide gebruikt. Tijdens de nacht lieten de schapen daar hun keutels achter, zo was de potstal geboren. De schapenmest werd in de winter en in het voorjaar op de akkers gebracht zodat men granen kon verbouwen. De heidevelden vormden de spil van het landbouwsysteem. Mensen pleegden roofbouw op de heide.


dinsdag 17 november 2026